ALET ÜRETİMİ NEDİR

  ALET ÜRETİMİ NEDİR

insanoğlu yarım milyon yıldır alet üretmektedir. Bu nedenle, günümüz el aletlerinin genel biçim ve kullanışının Roma dönemine dayanması şaşırtıcı değildir. Eski aletlerin çoğunu günümüz işçisi hemen tanıyabilir. Elle yapılmış aletler ERGONOMİK BİÇİMLENDİRME'nin yetkin örneğidir; çünkü herhangi bir iş için en uygun aleti, herkesten iyi, o işi yapan bilir. XIX. yüzyıla kadar zanaatçılar kendi aietlerini kendileri yapmışlardır. 
İlk aletin Cilalıtaş devrinde (İÖ 5 0004 000 yıllarında), çakmaktaşı ya da taştan yapılmış balta olduğu sanılır. O günlerde, Avrupa ormanlarla kaplıydı ve toprak açmak için balta kullanan ilk çiftçiler, insanlık tarihinin akışını değiştirdiler. Alet özelleşmesinin ilk örneklerinden biri, bir tür ilkel keserdi. Bu keserin kesici ucu, sapa paralel olarak yerleştirilen baltanın tersine, sapla dik açı yapacak biçimde yerleştirilmişti. Balta, odun yarmaya yarayacak biçimde geliştirilirken, keser, oduna biçim verme ve fazla parçaları kesip atma amacıyla yapıldı. Testere ve eğri matkap, eski Mısır'da geliştirildi. Testereler bakır ya da bronzdan yapılıyor, dişlerin arkaya bakan yüzleri keskinleştiriliyordu. Böylece kesme işlemi, zanaatçı testereyi kendine doğru çekince gerçekleşiyor ve yumuşak metalin bozulması önleniyordU. Alet teknolojisindeki ilk gelişmelerden biri, testere dişlerinin almaşık yönlerde açılmasıydı. Böylece hem kesme işlemi sırasında çıkan tozlar kenara atılıyor hem de dişler genişçe bir ağız açarak sürtünmeyi azaltıyordu. Vida ya da çivi gibi gereçlerin bulunmadığı dönümlerde marangozlar, yaptıkları aletleri yuvarlak tahta pimlerle tuttururlardı. Eğri matkap MÖ 3000 yıllarından beri delme işlerinde kullanılıyordu. Ara vermeden sürekli delmeyi sağlayan burnu Kuzey Avrupa'da ancak XV yüzyılda geliştirildi. Zanaatçıların alet yapımını öğrenebilecekleri okul ya da ders kitapları yoktu.

Her kuşak, kendi ,ıden sonra gelene bu tekniği öğretir ve akılda kalması için kafiyelerden, tekerlemelerden yararlanırdı. Zanaatçılar aletlerine değer verip iyi baktıklarından günümüze ulaşan alet sayısı öteki sanat yapıtı örneklerinden fazladır. Dünyanın birçok müzesinde çok sayıda alete raslanır. Demirciler XIX. yüzyılda fabrika demirciliğinin yaygınlaşmasına kadar hem tarım aletlerini hem de kendi aletlerinin metal kısımlarını yaparlardı. XIX. yüzyıldan sonra da zanaatçılar, kendi tahta alet sapların' yapmayı sürdürdüler. Bugün bile fabrika ustaları makinalarında kendi özel aletlerini yaparlar Rende: İ Ö I. yüzyılda Romalı ustaların kullandığı marangoz rende takımları, bugünkülerden pek farklı değildi. Rende, talaşların rahatça dışarı atılma= sağlayan oyuk bir taşıyıcı gövdeye takılan bir demir keskiden oluşur. 1860 yıllarında Boston'da A. B:D ) Leonard Bailey ilk tezgah rendesi atentini aldk Bugün bile bazı modern rendelere, Bailey'in anısına, bu ad verilir. Modern tezgah rendelerinde üçgen biçiminde dökülmüş ve rende gövdesine yerleştirilmiş çelik bir biçak («kurbağa» ) vardır. Bıçak, nikelkrom çelikten yapılır. Çok ince olan kesici kenarı şevlenir, sertleştirilir ve temperlenir. Fabrikadan çıktığında, bıçak ağzı ince işler için uygun olmadığından, kullanılan tarafından ayrıca bilenmelidir. Kurbağa ve gövde, gri demirden dökülür ve gereken yeri frezelenir (Bk. TAKİM TEZGAHI). Frezeleme, kurbağanın iyi yerleştirilebilmesi ve rendenin tahta ile temas eden yüzeyinin düzgün olması için yapılır. Geleneksel olarak rendenin sapı ve tokmaklar gülağacından yapılırdı; günümüzde ise aynı iş için plastik döküm kullanılmaktadır. Rendelerdeki en son gelişme, bilemeyi ortadan kaldıran değiştirilebilir bıçakla= çıkmasıdır. Çekiçleri Cekic, bir vurma aletidir. Bir saptan ve temperlenmiş sert çelikten yapırmış bir kafadan oluşur. Sap, genellikle düz damarlı dişbudak ya da ceviz ağacından yapılır. Bu ağaçların yüksek dirençleri ve bir dereceye kadar şoku soğurucu esneklikleri vardır. Günümüzde, sertleştirilmiş metal borular ve cam takviyeli plastikler de kullanılmaktadır. Çekiç kafaları, çelik çubuklar dövülerek yapılır. Çelik, Japon adalarından birindeki bir pazarda elle testere dişi açan bir satıcı. (üstte) Modern tezgah rendesi Romalıların kullandıklarına çok benzer. Resimde üstte rende gövdesi ve altta da `kurbağa' ve kullanıcı tarafından honlanacak bıçaklar görülmektedir. 


Pozidriv tornavidaların uçlarının otomatik olarak açılması ve sivriltilmesi. Çubuğun ucuna, vida kafasındaki dişi yuvaya uyacak bir yıldız biçimi verilir. 
plastik kıvamına gelecek sıcaklıktayken dövülür. Dövme,çeliğin molekül yapısını geliştirir ve mekanik özellikler açısından , tane çizgilerini en iyi sonucu verecek biçimde yeniden düzenler. Çekiç tablasının ISIL IŞLEM'den geçirilmesi, başka metal nesnelere vurulduğunda parçalanmasını önler. Çekiç kafası, genellikle sapa bir büyük tahta kama ve küçük yumuşak metalden oluşan üç çivi yardımıyla tuttunılur. Bu çiviler, tahtayı kafadaki deliğe sıkıştırmaya yarar. Birçok çekiç tipi vardır; ama en yaygın olanları, marangozların kullandığı çatal çekiç ve bakırcı çekici'dir. Çatal çekiçte vurma yüzünün, yani tablanın tam karşısında, çivi sökmeye yarayan iki çene bulunur. Topuzlu çekiçler imalat işlerinde kullanılır. Düz topuzlu çekiç ve Warrington ya da çapraz topuzlu çekiçte tablanın karşısına sivriltilmiş uçlar gelir. Bakırcı çekicinde ise topuz yuvarlaktır. Imalat işlerinde kullanılan öteki özel amaçlı çekiçlerse lastikten, plastikten ya da babbitt gibi yumuşak ve ağır ALAŞIM' lardan yapılır. Eğeler: İ.Ö 1 500'lerde, Mısır'da, ağaç işlerinde kullanılan yassı eğeler, bakırdan yapılırdı.

Tahta ya da metal yüzeylerinden çapak temizlemede kullanılan modern eğeler, çelik çubuklardan preslenir. Özel pres işlemi sonucunda tırtıklı bir yüzey ortaya çıkar. Tırtıklar taşlanarak düzeltilir; sonra eğe sertleştirilir ve temperlenir. Bazı eğelerin bir ucunda, tahta sapların takılacağı bir çıkıntı vardır. Bazılarının iki ucunda da tahta ya da döküm çerçevelere bağlanan delikler bulunur. Eğeler çok çeşitlidir. Kesiti ve dişlerin biçimi, aletin nerede kullanılacağına bağlıdır. Frezeci eğesi ya da üç köşe eğe, testere dişleri keskinleştirmede, TORNA işlerinde ve tesviyecilikte kullanılır. Bıçak eğelerinin kesiti, tıpkı bıçağınkine benzer. Takım ve kalıp ustaları tarafından pah kırmakta ve aşınmış dişlerin temizlenmesinde kullanılır. Kaba eğenin, raspanın ve tahta törpüsünün dişleri, talaşları daha çabuk alabilmek için, daha kalın yapılmıştır. Kıvrık dişli eğe'ler de çeşitlidir. işlenen maddenin üzerinde bir kenara doğru hareket ettirilince talaşları çabucak alır, öteki köşegen yönünde çekildiğinde ise daha ince talaş kaldırırlar. Özel amaçla yapılmış eğelerin kare, üçgen, yarı yuvarlak ve sıçan kuyruğu biçiminde (yuvarlak ve konik) çeşitli kesitleri vardır. 


Anahtarlar: Anahtarlar somunu ve cıvataları döndürmeye yarayan çeşitli boylarda aletlerdir., Sağlam olmaları için yüksek nitelikli çelikten dövülürler.Tek parçalı anahtarların ucu ya açıktır ya da yıldız uçludur. Yıldız uçlularla çok daha güçlü bir kavrama sağlanır. Bir birleşik anahtar'da bir açık uç bir de aynı ölçüde yıldız uç vardır. Açık uç, genellikle, somun ya da cıvataya erişmenin güç olduğu yerlerde hareket olanağı sağlamak için, gövde ile belli bır açı oluşturacak biçimde yapılmıştır. Ayarlı anahtar'da, alt çene ayrıdır ve kendisine paralel dikey bir vidanın döndürülmesiyle ayarlanır. Ayarlı anahtar, her zaman kullanan kişi anahtarı kendine doğru çekince ve alt çene kullanan tarafındayken moment uygulayacak biçimde kullanılmalıdır. Böylece basıncın çoğunu üst çene yüklenir. Tersî durumda, anahtar somundan kayıp tehlikeli olabilir. Boru anahtarı, çenelerinin üzerinde sertleştirilmiş tırtıklar olan ayarlanabilir bir anahtardır. Çeneler, boru ya da yuvarlak bir •cıvatayı kavrayabilen durumda, yani birbirlerine doğru küçük bir açı yapacak biçimde yerleştirilmiştir. Bu anahtara genellikle İngiliz anahtarı denir; ama aslında, gerçek bir ingiliz anahtarının mafsallı ve özel bir somundaki deliğe giren pimli bir üst çenesi vardır. İmbüs anahtarı bir altı köşe gömme baş cıvata kafasındaki altıgen biçiminde oyuğa uyan, kendisi de altıgen biçiminde, sertleştirilmiş, çelikten bir çubuk parçasıdır. Testereler: Modern testereler yüksek nitelikli çelik şeritlerden kesilir. Daha ucuz testereler, tümü aynı kalınlıkta ve dişleri makinalar tarafından yapılıp bilenmiş aletlerdir. Testerelerdeki en son gelişme, sürtünmeyi azaltmak için Teflonkaplama yapılmasıdır. 

Nitelikli profesyonel marangoz testereleri kalıpla kesilir, özel mengenelere bağlanır, dişler elle açılır ve bilenir. Testere fabrikadan cilalı olarak çıkar, ama marangozlar gene de, kullanılmadığı zamanlar testereye ince bir tabaka gres ya da yağ sürerek, paslanmasını önlerler. Dişli uçtan sapa doğru testere, kademeli olarak incelir. Tahta kesiminde kullanılan üç ana testere tipi vardır: bıçkı testeresi, üniversal testere ve oduncu testeresi. Her üç tipte de , her dişin üçte biri bir sonraki dişe göre ters yönde eğilir. Tahta kesiminde kullanılan bıçkı testeresinde dişler, testere eksenine dik açı yapacak biçimde bilenik.. universal ve oduncu testerelerinde ise, dişler eksenle 60 derecelik açı yapar. Bilemede kullanılan eğe çeşidi, testerede bir parmağa (yaklaşık 2,5 cm) düşen diş sayısına bağlıdır. Testereler bir «diş ucu» sistemine göre sınıflanır. Örneğin, 10 diş uçlu bir testerede parmak başına 9 diş vardır. üniversal ve oduncu tiplerinde bileme yapılırken, testere boyunca, bir dişin yüzü, bir sonrakinin ise arkası ele alınır. Sonra , testere mengenede ters çevrilir ve kalan dişler de benzer biçimde bilenir. İki tip arasındaki fark şudur: kesme boyu uzun olan ve kütük kesiminde kullanılan oduncu testere Bir marangoz çatcil çekicinin kafasının bir çelik çubuktan ısıtılarak dövülmesi. Çekiç kafası koparılır ve aynı çubuktan yeni bir kafa dövülür. 
Bu ağır çekiç kafalarına «balyoz> denir. Tablalara ısıl işlem uygulanmaktadır. Aletler genellikle ısıl işlemden geçirilir. Isa işlem metalin mikro yapısını, örneğin sertlik, yevreklik ya da esneklik gibi, istenilen bir özelliği verebilmek için düzenlemek üzere yapılan ısıtma ve soğutkla işlemleridir ( «temperleme» de denir). 
sinir diş açılan daha küçük, dolayısıyle de dişler daha keskindir. 

Demir testereleri, metal kesiminde kullanılır. Testerenin her iki ucunda, plastik saplı çelik bir çerçevede, gerilim altında tutulmasını sağlayacak delikler vardır. Amerikan Ulusal Standardlar Dairesrnin koyduğu standartlara göre, örneğin parmak başına 2432 dişi olan testereler dalgalı olarak, öteki tipler almaşık ya da her üç dişten birine dokunulmadan yontulmalıdır. Bir kaynaklı kompozit testere'de iki ya da daha fazla, birleştirilmiş çelik parçası vardır; ama kesici kenar ya da kenarlar yüksek hız çeliğinden yapılır) standart. çelik testere 1,25 tungsten ya da eşdeğer bir alaşımdan fazlasını kapsanıamalıdır, l'iiksek hız çe/idi'nden yapılma bir testere, 500 'C sıaklığa kadar sertliğini koruyabilmelidir. Çalışırken, işin cinsine göre her defasında değiştirlimeyen testerelerde,parmak başına ili diş ütıerilir. TornavIdalar: temperlenıniş sert çelikten yapılmış çelik bir çubuktur. Ucunda çeşitli vida kafalarındaki yarıklara uygun büyükltiklerde yapılan yassı, dikdörtgen biçimli ağız, vardır. Ağzı düvülerek ya da taşlanarak hazırlanır. Tornavidanın sapında kanat denen çıkıntılar bulunur. Geleneksel tahta saplar bugün de kullanılır, ama enjeksiyon dbküm plastik saplar, giderek yaygınlaşmaktadır. Geleneksel tornavidanın çağdaş benzerleri Phillips ve Pozidriv tornavidalandır. Bunlarda dikdörtgen uç yerine yıldız bir uç vardır. Uca bu biçim, broşlanarak verilir, sonra da ısıl işlem uygulanır. Bu yıldız uç, vida kafasında bulunan dişisini tamamlar ve vida ile tornavida arasında daha sağlam bir bağlantı sağlanır. Bu dizaynlar özellikle elektrikle çalışan aletlerde , yüksek hızlarda daha iyi çıkma kuvveti sağlamak için geliştirilmiştir. Öteki aletler: Öteki aletler arasında, yüksek karbon çeliğinden sertleştirilip temperlenerek elde edilmiş ve ke'sici ağzı ince taşlanmış özel amaçlı bıçaklar sayılabilir.

Bunlar, yüzey kirlenmesini önlemek için, tepkimeye girmeyen bir atmosferde, elektrik fırını içinde aynı anda hem sertleştirilir hem de temperlenir. Kesici ağız jilete benzer; ama daha kalın ve dayanıklı gereç ten yapılmıştır. Bıçak sapları geleneksel olarak, bıçağın iyi yerleştirilebilmesi için kalıplara dökülerek hazırlanır. Bazı saplarda, hem kullanılmadıkları zaman bozulmasını önleme hem de güvenlik sağlama amacıyla, kesici ucun içine girebileceği bir oluk bulunur. Su terazisi , yapı işlemleri sırasında gerçek düşey ve yatay düzlemler elde etmeye yarar. Ayarlanabilir türleri ise, istenen herhangi bir açının denetimini olanakli kılar. Ana parçası, içi renkli bir sıvı ile dolu, ucu kapalı plastik ya da cam bir tüptür. Sıvı miktarı, do: durma aşamasında içerde bir hava kabarcığı kalacak biçimde ayarlanır. Hava kabarcığı, tüpün iki ucunu birleştiren çizginin ortasında yeralınca tüp denge konumunda durur. Tüp, bilinen düzlem koşullarında paralel çekilmiş alüminyum çerçeve içine hassas olarak yerleştirilir ve sak.lamca bağlanır. İskarpela'lar çelikten yapılır, dövülür, sertleştirilir ve temperlenir. Eğimli bir kesici ağızı vardır, ama el rendesinde olduğu gibi, kullananın isteklerine uygun olarak tonlanması gerekir. Burgu bir delme aletidir. Ortasında tutma yeri ve matkap ucunun tam tersinde yataklanmış baskı pabucu bulunan, krank biçiminde kıvrılmış çelik çubuktan oluşur. Krank kolunun uzunluğu, 15 ile 35 cm arasında değişir. Krank kolu büyüdükçe daha büyük moment uygulanabilir. El matkabı'nda ise ,krank yerine bir kolla tahrik edilen dişliler vardır; dişliler, sertleştirilmiş dökme demirden yapılmıştır. Her iki aletin de içinde,yaylarla, tutulan sinter çeneler bulunan kendinden merkezlemeli ayna vardır. El matkabında ayrıca,kuvvet uygulamak ve aleti hareketsiz tutmak çin ana dişlinin tam karşısından çıkan ve alete doksan derecelik bir açı yapan tahta ya da plastik bir kol bulunur. 
Çekiç kafasını, sapma takan bir makina. Sapı çekiç kafasının deliğine sıkıştırmak için, ayrıca bir kama çakılır. 

aleturetiminedir ,   ALET ÜRETİMİ NEDİR ,   ALET ÜRETİMİ ,   ALET ÜRETİMİ nasıl olur
Alevle kesme, daha çok demir ve çelik gibi metalleri kesmek ya da biçim vermek için endüstride geniş ölçüde kullanılan bir yöntemdir. Gemi ve kazan yapımında kullanılan büyük levhaların kesilip biçim. lendirilmesinde olduğu gibi, endüstrinin öteki dallarında da kullanılır. 3 mm incelikten 2,8 m kalınlığa kadar olan levhalar bu yöntemle kesilebilir. Bir metalin alevle kesilebilmesi için, önce ısıtılıp yanma derecesi' ne getirilmesi gerekir. Yanma derecesi metalin, oksitini oluşturmak üzere püskürtülen saf oksijende yani, kesici akım'da yanacağı derecedir. Bu ısıtma, ısıtzeı oksijen adı verilen bir oksijenle beslenerek yanan bir yakıt gazı'ndan oluşan ön ısıtı cı alev kullanılarak sağlanır. Oluştuğu metalden daha düşük bir erime noktası , olması gereken bu oksit ya da dinli, kesici akımın gücüyle üflenir. Böylece alttaki metal de kesici akımdan etkilenir ve yanarak cüruf biçiminde püskürtülür. Yanma sonucu, işlemin sürmesini sağlayacak ısı açığa çıkar. Kesici akım, kesilecek metalde bir delik açınca kesme şalümosu hareket ettirrilerek, kesici akımın deliği istenilen biçimde büyütmesi sağlanır. 

Etiket: aleturetiminedir ,   ALET ÜRETİMİ NEDİR ,   ALET ÜRETİMİ ,   ALET ÜRETİMİ nasıl olur

Bu içerik sizi rahatsız ediyor ise ve kaldırılmasını istiyorsanız öneri şikayet bölümünden bize ulaşabilirisiniz. Tıkla bildir.


|| 23 02 2017 Şubat Perşembe